Kolumna z numerem PESEL, kodem produktu albo adresem e-mail i polecenie, żeby wyciągnąć z niej konkretny fragment — to zadanie wraca w arkuszu regularnie. Potrzebujesz do niego trzech funkcji wycinających i ZNAJDŹ, a cała trudność siedzi w liczeniu pozycji, bo znaki numerowane są od jedynki, nie od zera. Drugi stały motyw to daty, które arkusz trzyma jako liczby, więc odejmujesz je jak zwykłe wartości. To błąd, który pojawia się zawsze, więc na formatowanie komórek uczulamy już na pierwszych zajęciach. Najlepiej trafia analogia do programowania: kto pisał w C++, od razu rozumie, po co komu int, string czy bool.

1. Wycinanie fragmentów tekstu

Typowe zadanie: z kolumny z numerem PESEL, kodem produktu albo adresem e-mail wyciągnij określony fragment. Wystarczą trzy funkcje.

LEWY(tekst; n) — pierwsze $n$ znaków.
PRAWY(tekst; n) — ostatnie $n$ znaków.
FRAGMENT.TEKSTU(tekst; start; ile) — wycinek od wskazanej pozycji.

Z numeru PESEL rok urodzenia wyciągniesz przez LEWY(A2; 2), a miesiąc przez FRAGMENT.TEKSTU(A2; 3; 2).

Funkcje tekstowe zwracają tekst, nie liczbę. Jeśli chcesz na wyniku liczyć, opakuj go w WARTOŚĆ(). Bez tego porównania i sumowania mogą dawać dziwne rezultaty.

2. Szukanie i sklejanie

ZNAJDŹ(czego; gdzie) — pozycja znaku, rozróżnia wielkość liter.
DŁ(tekst) — długość tekstu.
ZŁĄCZ.TEKSTY() lub operator & — sklejanie.

Połączenie tych funkcji rozwiązuje klasyk z adresem e-mail: żeby wyciągnąć nazwę użytkownika sprzed małpy, znajdujesz jej pozycję i bierzesz tyle znaków od lewej, pomniejszone o jeden:

=LEWY(A2; ZNAJDŹ("@"; A2) - 1)

3. Daty to liczby

Arkusz przechowuje daty jako kolejne liczby, dlatego można je od siebie odejmować. Różnica dwóch dat to po prostu liczba dni.

DZIŚ() — dzisiejsza data, odświeża się sama.
ROK(), MIESIĄC(), DZIEŃ() — wyciągają część daty.
=B2 - A2 — liczba dni między datami.
DZIEŃ.TYG() — numer dnia tygodnia, przydatny przy filtrowaniu weekendów.

Po odjęciu dat komórka często sama przyjmuje format daty i pokazuje coś w rodzaju „1900-01-15" zamiast liczby 15. Trzeba wtedy ręcznie ustawić format liczbowy — to nie błąd formuły, tylko formatowania, ale na egzaminie wygląda jak zły wynik.

4. O czym pamiętać

Numeracja znaków zaczyna się od 1, nie od zera jak w programowaniu.
Separator argumentów zależy od ustawień — w polskiej wersji zwykle średnik.
Spacje w danych psują porównania; warto oczyścić je funkcją USUŃ.ZBĘDNE.ODSTĘPY().
Wynik funkcji tekstowej wyrównuje się do lewej — to szybki sygnał, że masz tekst, a nie liczbę.

Przeczytaj też

Zadania praktyczne na maturze — jak się przygotować

Plan pracy na 210 minut, kolejność rozwiązywania i format plików wynikowych, na którym najłatwiej stracić punkty.

Uczysz się w technikum informatycznym? Prowadzimy też przygotowanie do kwalifikacji INF.02, INF.03 i INF.04. Zobacz egzaminy zawodowe →

Funkcje Tekstowe i Daty

1. Wycinanie fragmentów tekstu

2. Szukanie i sklejanie

3. Daty to liczby

4. O czym pamiętać

Zdajesz maturę rozszerzoną z informatyki?

Nadal czujesz się niepewnie?