Egzamin technik informatyk 2026: INF.02, INF.03 i INF.04

Egzamin zawodowy nie sprawdza, czy jesteś dobrym informatykiem. Sprawdza, czy w wyznaczonym czasie, na cudzym komputerze i bez dostępu do internetu doprowadzisz do końca zestaw drobnych, przewidywalnych zadań. To dobra wiadomość: schematu można się nauczyć, a większość strat punktowych bierze się z organizacji pracy, nie z braku wiedzy.

Ten wpis porządkuje trzy rzeczy, które uczniowie technikum najczęściej mylą: która kwalifikacja należy do którego zawodu, jak naprawdę wygląda część pisemna i praktyczna, oraz jak rozłożyć przygotowania na miesiące przed sesją styczniową albo czerwcową. Na końcu znajdziesz harmonogram i checklistę, które można wydrukować i odhaczać.

Trzy kwalifikacje, dwa zawody — INF.02, INF.03, INF.04#

Największe nieporozumienie w rozmowach o egzaminie zawodowym w IT brzmi tak: „zdaję INF.03, czyli jestem technikiem informatykiem". Niekoniecznie. Ta sama kwalifikacja występuje w dwóch różnych zawodach i to, kim jesteś po skończeniu szkoły, zależy od pary kwalifikacji, którą zdałeś.

• Technik informatyk (kod zawodu 351203) — potrzebuje INF.02 + INF.03.
• Technik programista (kod zawodu 351406) — potrzebuje INF.03 + INF.04.

INF.03 jest częścią wspólną. To dlatego materiał do niej znajdziesz w obu ścieżkach, a arkusze z tej kwalifikacji rozwiązują uczniowie dwóch różnych kierunków.

Którą ścieżkę wybrać, jeśli masz wybór

Decyzję najczęściej podejmuje za Ciebie szkoła — kierunek jest wpisany w plan nauczania. Jeśli jednak wybierasz technikum albo zastanawiasz się nad zmianą klasy, kieruj się tym:

• INF.02 + INF.03 (technik informatyk) — szerokie wykształcenie: sprzęt, systemy, sieci plus web. Dobre, jeśli nie masz pewności, czy chcesz kodować, albo myślisz o pracy w helpdesku, serwisie czy administracji IT jeszcze w czasie studiów.
• INF.03 + INF.04 (technik programista) — węższa, głębsza ścieżka wokół kodu. Dobra, jeśli programowanie już Cię wciągnęło i wiesz, że nie chcesz spędzać popołudni na zaciskaniu wtyczek RJ-45.

Materiał do każdej z kwalifikacji rozkładamy osobno w bazie wiedzy: INF.02, INF.03 oraz INF.04.

Część pisemna: 40 pytań, 60 minut, żadnych punktów ujemnych#

Część pisemna jest identyczna w formie dla wszystkich trzech kwalifikacji. Dostajesz 40 pytań zamkniętych, jednokrotnego wyboru, cztery odpowiedzi A–D, i masz na nie 60 minut. Próg zaliczenia to 50%, czyli 20 poprawnych odpowiedzi.

Trzy konsekwencje tej arytmetyki warto zrozumieć od razu.

Po pierwsze: minuta i pół na pytanie. To dużo jak na pytanie o rozwinięcie skrótu i mało jak na obliczenie adresu podsieci. Rozwiązując test, pracujesz dwoma przebiegami — najpierw lecisz przez wszystkie pytania, odpowiadając na te, które znasz od ręki, a dopiero potem wracasz do rachunkowych. Utknięcie na dziesiątym pytaniu przez sześć minut kosztuje więcej niż jego pominięcie.

Po drugie: nie ma punktów ujemnych. Za błędną odpowiedź nie tracisz nic — tracisz dokładnie tyle samo, co za brak odpowiedzi. Dlatego nigdy nie oddajesz karty z pustym polem. Nawet czyste zgadywanie ma wartość oczekiwaną wyższą od zera, a po odrzuceniu jednej czy dwóch bzdurnych odpowiedzi robi się z tego realna szansa. Ostatnie trzy minuty rezerwujesz na przejście po arkuszu i domknięcie każdej pustej pozycji.

Po trzecie: pytania są jednokrotnego wyboru i często rozstrzyga jedno słowo. „Które polecenie wyświetla" i „które polecenie zmienia" to dwa różne pytania o ten sam obszar. Podkreślanie czasownika w treści pytania brzmi banalnie, ale odsiewa najgłupsze pomyłki.

Zakres pytań jest szerszy, niż uczniowie się spodziewają: obok sprzętu, sieci i kodu pojawiają się jednostki miary, normy i standardy, BHP przy stanowisku komputerowym, prawo autorskie i licencje oprogramowania oraz podstawy przedsiębiorczości. To pytania „za darmo" — nie wymagają myślenia, tylko przeczytania raz a porządnie. Zestawy pytań do przećwiczenia znajdziesz w quizach do INF.02.

Część praktyczna: tu odpada się z egzaminu#

Praktyka ma próg 75%. To skok, którego nie da się przeskoczyć zdrowym rozsądkiem — trzeba zrobić prawie wszystko, co jest w treści zadania, i zrobić to tak, jak opisuje treść, a nie tak, jak byłoby ładniej.

Zadanie praktyczne jest oceniane przez egzaminatora według arkusza kryteriów. Kryteria są bardzo dosłowne: nazwa pliku, lokalizacja folderu, format zrzutu ekranu, obecność konkretnego napisu na stronie. Działający projekt zapisany pod inną nazwą niż w poleceniu to strata punktów mimo poprawnego kodu — i to jedna z najczęstszych przyczyn utraty punktów w ogóle.

Stąd żelazna zasada: treść zadania jest checklistą, nie inspiracją. Pierwsze pięć minut na sali nie służy do pisania kodu, tylko do przeczytania całego polecenia i wypisania na brudno listy wszystkich wymaganych efektów: pliki, ich nazwy, foldery, zrzuty ekranu, elementy strony, tabele w bazie. Potem odhaczasz.

Warto też wiedzieć, czego na sali nie będzie. Nie ma dostępu do internetu — stanowiska są odcięte od sieci zewnętrznej, zostaje Ci dokumentacja lokalna i własna pamięć. Zwykle nie wolno też korzystać z własnej klawiatury czy myszki, więc jeśli ćwiczysz na mechanicznej klawiaturze i myszce z sześcioma przyciskami, poświęć kilka sesji na zwykły sprzęt szkolny.

INF.02 od środka: sprzęt, systemy i sieci#

To egzamin dla złotych rączek i fanów kabelkologii. Musisz umieć zdiagnozować, dlaczego komputer nie działa, dobrać podzespoły, ale przede wszystkim — skonfigurować system i sieć.

Pewniaki, które wracają niemal w każdej sesji

• Adresacja IP i podsieci. Liczenie maski, liczby hostów, adresu sieci i rozgłoszeniowego. Pytanie „ile hostów zmieści się w sieci /27" to jeden z najczęstszych typów zadań w części pisemnej.
• Konfiguracja urządzeń sieciowych. Router i przełącznik: adresacja interfejsów, VLAN-y, routing statyczny, DHCP, podstawowe zabezpieczenie dostępu. W praktyce liczy się to, czy trafisz w tryb konfiguracji, nie czy znasz teorię przełączania.
• Windows Server i usługi katalogowe. Konta użytkowników, grupy, uprawnienia do folderów, udziały sieciowe.
• Linux w terminalu. Uprawnienia, użytkownicy, montowanie, podstawowa diagnostyka sieci.
• Okablowanie. Zaciśnięcie wtyku RJ-45 w standardzie T568B na czas, opis sekwencji żył, test połączenia.
• Dobór podzespołów i diagnostyka. Czytanie specyfikacji, zgodność gniazd i standardów, interpretacja objawów awarii.

# Uprawnienia do katalogu (bardzo częste polecenie w zadaniu)
chmod -R 750 /home/uzytkownik/dane
chown -R janek:pracownicy /home/uzytkownik/dane

# Konfiguracja i diagnostyka sieci
ip a                  # adresy interfejsow
ip r                  # tablica routingu
ping -c 4 192.168.1.1 # test osiagalnosci bramy

# Uzytkownicy i grupy
useradd -m -s /bin/bash janek
passwd janek
groupadd pracownicy
usermod -aG pracownicy janek

# Sprawdzenie efektu pracy - to trafia na zrzut ekranu
id janek
ls -l /home/uzytkownik

Zwróć uwagę na ostatnie dwie linie. Na egzaminie praktycznym samo wykonanie polecenia nie wystarczy — musisz jeszcze pokazać, że je wykonałeś. Polecenia weryfikujące (id, ls -l, ip a) to materiał na zrzuty ekranu, których wymaga treść zadania.

# Maska /27 -> 255.255.255.224
# 32 - 27 = 5 bitow hosta -> 2^5 = 32 adresy w podsieci
# 32 - 2 = 30 hostow uzytecznych (adres sieci + rozgloszeniowy odpadaja)
# Skok podsieci: 256 - 224 = 32

# Podsieci dla 192.168.10.0/27:
# 192.168.10.0   - siec,  .1  - .30  hosty, .31  - rozgloszeniowy
# 192.168.10.32  - siec,  .33 - .62  hosty, .63  - rozgloszeniowy
# 192.168.10.64  - siec,  .65 - .94  hosty, .95  - rozgloszeniowy

INF.03 od środka: strona, baza i skrypty w 150 minut#

Tutaj wchodzisz w świat webu. Zadanie praktyczne jest zwykle złożone z czterech klocków: obróbki grafiki, strony w HTML i CSS, bazy danych z zapytaniami SQL oraz skryptów po stronie klienta (JavaScript) i serwera (PHP). Środowisko to najczęściej lokalny serwer typu XAMPP z Apache i MariaDB.

Klocki są powtarzalne, więc opłaca się mieć własne, wyćwiczone wzorce, które piszesz bez zastanowienia.

<?php
$conn = mysqli_connect("localhost", "root", "", "egzamin");
if (!$conn) &#123;
  die("Blad polaczenia: " . mysqli_connect_error());
&#125;
mysqli_set_charset($conn, "utf8");

$sql = "SELECT imie, nazwisko, klasa FROM uczniowie WHERE klasa = '4TI' ORDER BY nazwisko";
$wynik = mysqli_query($conn, $sql);

while ($w = mysqli_fetch_assoc($wynik)) &#123;
  echo "<p>" . $w["imie"] . " " . $w["nazwisko"] . " - " . $w["klasa"] . "</p>";
&#125;

mysqli_close($conn);
?>

-- 1. Filtrowanie i sortowanie
SELECT nazwa, cena FROM produkty
WHERE cena > 100
ORDER BY cena DESC;

-- 2. Zlaczenie dwoch tabel po kluczu obcym
SELECT z.numer, k.nazwisko, z.data
FROM zamowienia z
JOIN klienci k ON z.id_klienta = k.id
WHERE z.data >= '2026-01-01';

-- 3. Agregacja z grupowaniem
SELECT k.nazwisko, COUNT(z.id) AS liczba_zamowien
FROM klienci k
LEFT JOIN zamowienia z ON z.id_klienta = k.id
GROUP BY k.nazwisko
HAVING COUNT(z.id) > 2;

-- 4. Modyfikacje, o ktorych latwo zapomniec
INSERT INTO klienci (imie, nazwisko) VALUES ('Anna', 'Kowalska');
UPDATE produkty SET cena = cena * 1.1 WHERE kategoria = 'RTV';
DELETE FROM zamowienia WHERE data < '2020-01-01';

Do tego dochodzi warstwa, o której uczniowie zapominają, bo wydaje się banalna: grafika. Skalowanie, kadrowanie, zmiana formatu, czasem przezroczystość albo prosty efekt w GIMP-ie. To kilka punktów do wzięcia w dziesięć minut, o ile wcześniej otworzyłeś ten program choć raz w życiu.

Pełne omówienie tej kwalifikacji, razem z budżetem czasu na 150 minut, znajdziesz w bazie wiedzy INF.03.

INF.04 od środka: aplikacja, testy i dodatkowe 30 minut#

INF.04 to kwalifikacja technika programisty i jedyna z trzech, która trwa 180 minut. Te dodatkowe pół godziny nie jest prezentem — zadanie jest odpowiednio większe. Zwykle obejmuje aplikację desktopową lub mobilną, warstwę danych, testy oraz dokumentację.

Czego wymaga najczęściej:

• Język programowania obiektowego — najczęściej C#, Java lub Python, zależnie od wyposażenia szkoły i wyboru zdającego. Klasy, dziedziczenie, interfejsy, obsługa wyjątków.
• Struktury danych i algorytmy — listy, słowniki, sortowanie, wyszukiwanie, operacje na tekstach. Bez fajerwerków, ale bezbłędnie.
• Warstwa danych — odczyt i zapis do pliku albo do bazy, serializacja JSON lub XML.
• Testy jednostkowe — to element, który najbardziej zaskakuje uczniów przyzwyczajonych do INF.03. Test to też kod, który trzeba napisać i uruchomić.
• Interfejs użytkownika — okno, formularz, walidacja danych wejściowych, komunikaty o błędach.
• Dokumentacja — opis klas i metod, zrzuty ekranu z działania aplikacji.

import unittest

def oblicz_rabat(cena, procent):
  if cena < 0 or procent < 0 or procent > 100:
      raise ValueError("Nieprawidlowe dane wejsciowe")
  return round(cena * (100 - procent) / 100, 2)

class TestRabat(unittest.TestCase):
  def test_typowy_przypadek(self):
      self.assertEqual(oblicz_rabat(200, 10), 180.0)

  def test_rabat_zerowy(self):
      self.assertEqual(oblicz_rabat(99.99, 0), 99.99)

  def test_dane_bledne(self):
      with self.assertRaises(ValueError):
          oblicz_rabat(100, 150)

if __name__ == "__main__":
  unittest.main()

Materiał do tej kwalifikacji rozpisany jest w bazie wiedzy INF.04.

Czym różni się przygotowanie do pisemnej od praktycznej#

To najczęstszy błąd strategiczny uczniów: uczą się do obu części tak samo, czytając. Tymczasem obie części nagradzają zupełnie inne umiejętności.

Praktyczne przełożenie tej tabeli jest brutalnie proste. Naukę do części pisemnej możesz prowadzić wieczorami, w krótkich seriach, choćby z telefonu. Naukę do części praktycznej musisz prowadzić przy komputerze, w pełnym wymiarze czasu egzaminu. Rozwiązanie połowy arkusza w dwóch podejściach z przerwą na kolację niczego nie sprawdza — bo na egzaminie tej przerwy nie będzie, a zmęczenie w setnej minucie jest częścią zadania.

Stare arkusze i rozwiązania zebraliśmy w bazie arkuszy.

Harmonogram: sesja styczniowa i czerwcowa#

Egzamin zawodowy odbywa się w dwóch sesjach w roku — zimowej (styczeń) i letniej (czerwiec). Terminy konkretnych dni ogłasza CKE w komunikacie na dany rok szkolny; deklarację przystąpienia składa się z wyprzedzeniem, jesienią na sesję styczniową i zimą na czerwcową. Dokładne daty zawsze potwierdź u wychowawcy — to jedyna rzecz w tym wpisie, której nie należy brać z pamięci.

Poniżej rozkład pracy liczony wstecz od egzaminu. Działa tak samo dla obu sesji, zmienia się tylko punkt zerowy.

Sześciomiesięczny plan modułowy od zera

Jeśli zaczynasz z niskiego poziomu i masz przed sobą pół roku, rozbij naukę na moduły. Dzięki temu zawsze wiesz, co robisz w danym miesiącu, i nie skaczesz między sieciami a PHP w jednym tygodniu.

Narzędzia, które instalujesz jeszcze dziś#

Nie zdasz egzaminu, czytając książki. Musisz pobrudzić ręce w kodzie i konfiguracji, a do tego potrzebujesz środowiska — w całości darmowego.

Jedna uwaga o środowisku: ćwicz na konfiguracji zbliżonej do szkolnej, a nie na swojej ulubionej. Jeśli w szkole stoi Windows z XAMPP-em, a Ty ćwiczysz na macOS z Dockerem, na sali stracisz kwadrans na rzeczy, które w domu robiłeś odruchowo.

Co dalej po technikum: studia czy praca#

Dyplom technika ma jedną cechę, której nie ma świadectwo maturalne: jest potwierdzeniem konkretnych umiejętności zawodowych, a nie ogólnego wykształcenia. Do tego dochodzi suplement Europass w języku angielskim, opisujący, co dokładnie umiesz. To realny atut przy pierwszej pracy, także za granicą.

To nie znaczy jednak, że dyplom zastępuje studia. Zestawmy uczciwie obie drogi.

Trzy rzeczy warto powiedzieć wprost:

Dyplom technika nie zwalnia z matury. Jeśli myślisz o studiach, matura z matematyki i najlepiej z informatyki na poziomie rozszerzonym decyduje o tym, czy dostaniesz się na kierunek, na którym Ci zależy. Wymagania rekrutacyjne sprawdzaj bezpośrednio na stronach uczelni w roku, w którym aplikujesz — zmieniają się i nie warto ufać zestawieniom sprzed dwóch lat.

I jedna liczba, którą warto znać zawczasu: według danych CKE opublikowanych 8 lipca 2026 roku maturę zdało 71,3% absolwentów techników wobec 85,9% w liceach ogólnokształcących (81,1% ogółem). Ta różnica nie bierze się z tego, że w technikum uczą gorzej — bierze się z tego, że przez cztery czy pięć lat duża część Twojego wysiłku idzie w przedmioty zawodowe i praktyki, a matura sprawdza dokładnie to samo co w liceum. Praktyczny wniosek: nie zostawiaj matematyki podstawowej na ostatni semestr klasy maturalnej, bo to ona przesądza o tej statystyce — średni wynik z matematyki podstawowej w 2026 roku wyniósł 59% przy progu zdawalności 30%.

Portfolio robi więcej niż dyplom. Projekt na GitHubie, który sam wymyśliłeś i skończyłeś, mówi rekruterowi więcej niż kwalifikacja. Zadania z INF.03 i INF.04 są świetnym punktem wyjścia — rozbuduj jedno z nich do czegoś, co da się pokazać.

Kwalifikacje można zdobywać dalej. Dyplom technika informatyka nie zamyka ścieżki programisty ani odwrotnie. Kwalifikacje da się uzupełniać w trybie kursów kwalifikacyjnych, a certyfikaty branżowe (sieciowe, chmurowe) są w IT walutą co najmniej równie mocną.

Najczęstsze pytania uczniów technikum#

Co się stanie, jeśli nie zdam jednej kwalifikacji?

Poprawiasz ją w kolejnej sesji — styczniowej albo czerwcowej. Niezdana kwalifikacja nie blokuje ukończenia szkoły ani podejścia do matury, ale dyplomu technika nie dostaniesz do momentu zaliczenia obu kwalifikacji swojego zawodu. Poprawiasz tylko tę część, której nie zdałeś: jeśli pisemna poszła dobrze, a praktyczna nie, podchodzisz wyłącznie do praktycznej.

Czy na egzaminie jest dostęp do internetu?

Nie. Stanowiska są odłączone od sieci zewnętrznej. Masz do dyspozycji pliki lokalne i dokumentację offline, jeśli została udostępniona. Dlatego wzorce kodu i składnia poleceń muszą być w głowie, nie w zakładkach przeglądarki.

Czy mogę przynieść własną klawiaturę albo mysz?

Zazwyczaj nie — pracujesz na sprzęcie szkolnym. To wygląda na drobiazg, dopóki nie okaże się, że na obcej klawiaturze piszesz o jedną trzecią wolniej. Kilka sesji treningowych na zwykłym sprzęcie membranowym rozwiązuje problem.

Czy INF.02 jest trudniejsza od INF.03?

Nie ma tu jednej odpowiedzi, bo trudność zależy od tego, co lubisz. INF.02 karze za braki w rozumieniu sieci i systemów, a nagradza systematyczność w konfiguracji. INF.03 karze za brak rutyny w kodzie, a nagradza tych, którzy pisali dużo stron i zapytań. Uczniowie częściej mają problem z tą kwalifikacją, której nie ćwiczyli przy komputerze — a nie z tą, która obiektywnie jest trudniejsza.

Ile arkuszy trzeba rozwiązać, żeby być gotowym?

Zamiast liczby arkuszy przyjmij kryterium jakościowe: jesteś gotowy, gdy dwa pełne arkusze praktyczne z rzędu kończysz w regulaminowym czasie, z zapisanymi plikami we właściwych folderach i bez zaglądania do notatek. Zwykle wymaga to kilkunastu podejść, ale liczy się efekt, nie licznik.

Checklista na ostatnie dwa tygodnie#

Wydrukuj i odhaczaj. To nie jest lista tematów do nauki — na naukę nowego materiału jest już za późno. To lista rzeczy, które trzeba domknąć.

Na dwa tygodnie przed:

1. Rozwiąż jeden pełny arkusz praktyczny na czas, w warunkach zbliżonych do egzaminacyjnych: bez telefonu, bez internetu, bez przerw.
2. Wypisz z niego wszystkie miejsca, w których straciłeś czas albo punkty. Trzy najgorsze wpisz na osobną kartkę — to Twoja lista powtórek.
3. Przećwicz wzorce, które muszą wychodzić z palców: połączenie z bazą, podstawowe zapytania, polecenia uprawnień, szkielet strony.

Na tydzień przed:

1. Drugi pełny arkusz praktyczny na czas. Porównaj z pierwszym: czy te same błędy wróciły?
2. Trzy serie testowe po 40 pytań, każda w 60 minut. Sprawdź, czy nie zostawiasz pustych odpowiedzi — jeśli tak, to nawyk do wyplenienia właśnie teraz.
3. Powtórka obszarów pobocznych z części pisemnej: BHP, prawo autorskie, licencje, jednostki, podstawy przedsiębiorczości.

Na dwa dni przed:

1. Skompletuj dokumenty: dowód lub legitymacja, informacja o miejscu i godzinie, czarny długopis.
2. Przejrzyj własne notatki i listę trzech najgorszych błędów. Nic nowego.
3. Wyśpij się. Setna minuta egzaminu praktycznego jest testem koncentracji, a nie wiedzy.

W dniu egzaminu — pierwsze pięć minut na sali:

1. Przeczytaj całą treść zadania, zanim dotkniesz klawiatury.
2. Wypisz na brudno listę wszystkich wymaganych plików, folderów i zrzutów.
3. Rozpisz budżet czasu na części zadania i trzymaj się go, nawet jeśli coś nie działa. Niedokończony podpunkt to kilka punktów, a zawalony harmonogram to cały egzamin.

Tytuł technika informatyka albo technika programisty to solidny fundament: konkretny zawód w ręku około dwudziestego roku życia i wejście do IT bez czekania na dyplom uczelni. Jeśli któryś obszar — sieci, bazy, PHP, aplikacje — nie chce wejść mimo systematycznej pracy, odezwij się do nas. Najszybciej odrabia się zaległości wtedy, gdy ktoś siada obok i patrzy, co robisz przy komputerze — a nie wtedy, gdy czytasz kolejny poradnik.