Adresacja IP i konfiguracja rutera
Zadanie, które wraca w praktycznie każdym arkuszu INF.02. Schemat: jak wyliczyć podsieć, co wpisać w interfejs LAN rutera i gdzie egzaminatorzy najczęściej odejmują punkty.
Jeśli masz przed sobą arkusz praktyczny z INF.02, możesz przyjąć z góry, że zobaczysz ruter, tabelkę z adresacją i polecenie skonfigurowania interfejsu sieci lokalnej. To zadanie pojawia się rok po roku i jest jednym z najbardziej przewidywalnych elementów całego egzaminu. Skoro jest przewidywalne, da się je wyćwiczyć do poziomu odruchu.
1. Zacznij od wypisania danych, nie od klikania
Najczęstszy błąd to rzucenie się od razu na panel rutera. Treść zadania zawiera zwykle trzy–cztery liczby rozrzucone po całej stronie i po dziesięciu minutach konfigurowania okazuje się, że jedną z nich przeoczyłeś. Zanim cokolwiek klikniesz, przepisz na kartkę:
- adres sieci i maskę w postaci, w jakiej podał je arkusz;
- adres interfejsu LAN rutera — często pierwszy lub ostatni adres hosta w podsieci;
- zakres puli DHCP, jeśli zadanie go narzuca;
- adresy serwerów DNS — bywają podane osobno, w innym punkcie polecenia.
Ta jedna minuta zwraca się z nawiązką. Egzaminator ocenia stan końcowy urządzenia, a nie Twoje intencje. Jeśli pula DHCP zaczyna się o jeden adres za wcześnie, punkt przepada niezależnie od tego, jak dobrze rozumiesz temat.
2. Maska i podsieć — licz na liczbie adresów, nie na bitach
Na egzaminie nie masz czasu na rozpisywanie zapisu dwójkowego. Wystarczy skojarzyć kilka masek z liczbą adresów w podsieci. Prawie wszystkie zadania z INF.02 mieszczą się w tej tabelce:
| Prefiks | Maska | Adresów łącznie | Hostów użytecznych |
|---|---|---|---|
/24 | 255.255.255.0 | 256 | 254 |
/25 | 255.255.255.128 | 128 | 126 |
/26 | 255.255.255.192 | 64 | 62 |
/27 | 255.255.255.224 | 32 | 30 |
/28 | 255.255.255.240 | 16 | 14 |
Reguła, która wystarcza na egzaminie
Liczba adresów w podsieci to 256 minus ostatni oktet maski. Dla maski 255.255.255.192 wychodzi 256 − 192 = 64 adresy, czyli podsieci zaczynają się co 64: .0, .64, .128, .192. Pierwszy adres każdego bloku to adres sieci, ostatni rozgłoszeniowy, a wszystko pomiędzy to hosty.
3. Co dokładnie wpisać w ruter
Panele różnych ruterów wyglądają inaczej, ale kolejność czynności jest zawsze ta sama i warto ją zachować — inaczej zerwiesz sobie połączenie z urządzeniem w połowie pracy.
- Ustaw adres interfejsu LAN i maskę. Po zatwierdzeniu ruter zmieni adres i panel przestanie odpowiadać pod starym — to normalne.
- Popraw adres karty sieciowej stacji roboczej, żeby znalazła się w nowej podsieci. Bez tego kroku nie wejdziesz już do panelu.
- Skonfiguruj DHCP — zakres puli dokładnie taki, jaki podaje arkusz, ani jednego adresu więcej.
- Wpisz serwery DNS, jeśli zadanie je wymienia.
- Zmień hasło administratora, jeżeli polecenie o tym wspomina. To osobno punktowana czynność, o której najłatwiej zapomnieć.
4. Błędy, które kosztują punkty najczęściej
- Adres sieci lub rozgłoszeniowy przypisany hostowi. W podsieci 192.168.10.0/26 adresy .0 i .63 są zajęte — nie wolno ich przydzielić ruterowi ani komputerowi.
- Pula DHCP nachodząca na adres rutera. Jeśli ruter ma .1, a pula startuje od .1, część klientów dostanie adres w konflikcie.
- Zapomniana brama domyślna na stacji. Pingi w obrębie podsieci przechodzą, ale wyjścia na zewnątrz nie ma — i punkt za komunikację przepada.
- Konfiguracja zapisana tylko w pamięci ulotnej. Brak zapisu oznacza, że po restarcie egzaminator zobaczy ustawienia fabryczne.
5. Sprawdzenie na koniec
Więcej o adresacji i trasowaniu znajdziesz w teorii INF.02.
Kolejne zagadnienie, które warto mieć opanowane:
Okablowanie strukturalne i pomiary →