Przejdź do treści
INF.02Styczeń 2026150 min

INF.02 styczeń 2026 — wymiana RAM, skrypt konta.sh i serwer DHCP

Rozbiór arkusza INF.02 ze stycznia 2026: montaż pamięci RAM, diagnostyka stacji, kabel T568B, ruter i przełącznik, serwer Linux z DHCP oraz skrypt powłoki konta.sh. Plan na 150 minut i rozwiązania do odsłonięcia.

Oryginalny arkusz CKE (PDF)

Pobierz plik źródłowy i rozwiąż go samodzielnie przed sprawdzeniem rozwiązań.

Pobierz PDF

Arkusz, w którym zamiast kosztorysu trzeba napisać skrypt bash

Styczeń 2026 to najbardziej nietypowa sesja INF.02 z ostatnich trzech. Zniknął kosztorys — ten spokojny, tabelkowy rezultat, który dawało się wyklikać w arkuszu kalkulacyjnym. W jego miejsce wszedł skrypt powłoki konta.sh z parametrami pozycyjnymi i pętlą, oceniany jako osobny rezultat. Doszła też wymiana pamięci RAM na stacji roboczej i wydzielona, samodzielnie punktowana diagnostyka z tabelą i zrzutami ekranu. Kto ćwiczył wyłącznie sieci i klikanie w Windows, wchodził na ten arkusz z dwoma pustymi rezultatami z sześciu — a próg to 75%.

Jak korzystać z tego rozbioru

Każdy etap zaczyna się od wymagań arkusza — te widzisz od razu. Rozwiązanie, polecenia i wyliczenia są schowane pod przyciskiem. Zanim je odsłonisz, spróbuj wykonać etap samodzielnie: na egzaminie nikt nie poda ci składni polecenia ani sekwencji żył.

1

Metryka arkusza i klucz oceniania

Dane arkusza
  • Kwalifikacja: INF.02 — administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
  • Sesja: styczeń 2026, zadanie 01, wersja SG (INF.02-01-26.01-SG)
  • Czas: 150 minut, plus 10 minut na zapoznanie się ze stanowiskiem (niewliczane)
  • Próg zdania: 75% punktów
  • Hasła: Linux — konto administrator z prawem podniesienia do root, Windows — konto Administrator. Wszędzie hasło ZAQ!2wsx.
Oceniane rezultaty
  1. wykonane okablowanie sieciowe, montaż podzespołu oraz połączenie fizyczne urządzeń
  2. diagnostyka
  3. skonfigurowane urządzenia sieciowe
  4. skonfigurowany serwer
  5. skonfigurowana stacja robocza
  6. utworzony i wykonany skrypt powłoki

oraz osobno: przebieg montażu podzespołu i wykonywania okablowania sieciowego.

Przebieg — jedyna ocena obserwacyjna na egzaminie zawodowym

INF.02 jest jedyną kwalifikacją, w której egzaminator ocenia nie tylko efekt, ale i to, jak pracujesz. Przy wymianie RAM-u i zaciskaniu wtyku stoi obok i patrzy: czy odłączyłeś zasilanie, czy dotknąłeś metalowej obudowy przed chwyceniem modułu, czy trzymasz pamięć za krawędzie, czy zaciskarkę prowadzisz prostopadle, czy po sobie sprzątasz. Można wykonać wszystko poprawnie i stracić punkty za przebieg, bo moduł leżał stykami na blacie.

Co zostaje po egzaminie na stanowisku

INF.02 nie oddaje płyty ani folderu z plikami — rezultatem jest sam skonfigurowany sprzęt plus dwie tabele w arkuszu:

arkusz, tabela 2       parametry stacji roboczej + wiersz Ocena
arkusz, tabela 3       dwa polecenia Linux: chmod oraz uruchomienie skryptu
nosnik USB Egzamin-x   folder Wymagania ze zrzutami ekranu z diagnostyki
kabel U/UTP            zakonczony dwoma wtykami 8P8C wg T568B
ruter, przelacznik     skonfigurowane i polaczone wg schematu
serwer Linux           dwa interfejsy, dzialajaca usluga DHCP,
                     /home/administrator/skrypty_admina/konta.sh
stacja Windows         zamontowana zapasowa pamiec RAM, konfiguracja systemu
                     NIE WYLACZAJ i NIE WYLOGOWUJ SIE po skonczeniu

x w nazwie nośnika to numer twojego stanowiska. Zawartość USB jest kasowana po egzaminie i nie jedzie do OKE — ale w chwili oceniania zrzuty muszą tam być.

2

Plan czasowy na 150 minut

Ten arkusz ma wbudowaną pułapkę czasową: kilka etapów kończy się czekaniem na egzaminatora. Jeśli zrobisz montaż RAM-u dopiero w 40. minucie, a kabel w 90., ustawisz się w kolejce razem z połową sali. Dlatego wszystko, co wymaga oceny na żywo, robi się na początku.

EtapCzasUwagi
Wymiana pamięci RAM + zgłoszenie ręką8 minpierwsze, bo blokuje uruchomienie Windows
Zaciśnięcie kabla + test przy egzaminatorze12 minrób, gdy Windows się podnosi po wymianie
Diagnostyka, zrzuty, tabela 222 minosobny rezultat, nie rozgrzewka
Ruter: WAN, LAN, DNS, wyłączenie DHCP13 minzgłoszenie ręką po zakończeniu
Przełącznik: adres IP i brama8 minzgłoszenie ręką po zakończeniu
Połączenie urządzeń wg schematu4 minsprawdź diody link na każdym porcie
Serwer Linux: dwa interfejsy + DHCP25 minnajcięższa część, ale sprawdzalna od ręki
skrypty_admina, konta.sh, chmod, tabela 318 minpełny rezultat — nigdy na koniec
Stacja: sieć, WSL, konto, quota, zasady, kursor22 minsześć drobiazgów, idź listą po kolei
Testy komunikacji, zapora, zgłoszenie, rezerwa20 minrezerwa jest częścią planu, nie luksusem

Co odpuścić przy braku czasu: jeśli o 120. minucie brakuje ci skryptu i połowy ustawień Windows — pisz skrypt. Skrypt to cały jeden rezultat z sześciu, a zielony wskaźnik kursora to jeden podpunkt w rezultacie, w którym masz już pięć innych. Zasada ogólna: ratuj rezultat, który jest w zerze, kosztem tego, który jest w osiemdziesięciu procentach.

3

Cztery momenty podniesienia ręki

To są punkty, które przepadają w ciszy

Arkusz kilka razy każe zgłosić gotowość do oceny przez podniesienie ręki. Jeśli tego nie zrobisz, egzaminator nie ma czego ocenić — montaż RAM-u i test kabla są ocenami obserwacyjnymi, czyli jednorazowymi. Wykonana i niezgłoszona praca jest z punktu widzenia klucza pracą niewykonaną.

KiedyCo się dzieje po zgłoszeniu
Po zamontowaniu zapasowej pamięci RAMOcena montażu. Dopiero po zgodzie zamykasz obudowę i uruchamiasz Windows.
Po wykonaniu okablowaniaSprawdzenie kabla testerem w obecności egzaminatora. Test bez świadka się nie liczy.
Po konfiguracji ruteraOcena ustawień. Zostaw otwarty panel z widocznymi adresami.
Po konfiguracji przełącznikaAnalogicznie — zostaw widoczny ekran konfiguracji.
Po wykonaniu testów połączeniaPonowne sprawdzenie komunikacji przy egzaminatorze. Na ekranie stacji ma być widoczny automatycznie nadany adres IP.

Do tego dwie rzeczy z instrukcji: po skończeniu nie wylogowuj się i nie wyłączaj komputerów ani urządzeń sieciowych, a arkusz z tabelami 2 i 3 zostaw na stanowisku. Wyłączony ruter to nieocenione ustawienia rutera.

4

Tabela adresacji i obliczenie podsieci

Adresy są rozrzucone po czterech punktach arkusza. Pierwsza rzecz po przeczytaniu zadania: przepisz je w jedno miejsce na brudno. Zajmuje to dwie minuty i ratuje przed pomyleniem podsieci 90.90.0.0 z 10.80.0.0 w połowie konfiguracji serwera.

Zbiorcza adresacja stanowiska
UrządzenieInterfejsAdres IPMaskaBramaDNS
RuterWAN90.90.0.1 /29255.255.255.24890.90.0.2208.67.222.222
208.67.220.220
RuterLAN10.90.0.1 /24255.255.255.0
RuterDHCPwyłączony
Przełącznikzarządzający10.80.0.3 /24255.255.255.010.80.0.2
Serwer Linuxdo rutera90.90.0.3 /29255.255.255.24890.90.0.1brak
Serwer Linuxdo przełącznika10.80.0.2 /24255.255.255.0brak10.80.0.2
Stacja roboczaLAN_Sautomatycznie z DHCP255.255.255.010.80.0.210.80.0.2
Zakres DHCPpodsieć 10.80.0.0/2410.80.0.10 – 10.80.0.30255.255.255.010.80.0.210.80.0.2, domena egzamin.edu

Zweryfikuj z oryginałem PDF: adres LAN rutera odczytany z arkusza to 10.90.0.1/24, podczas gdy cała sieć lokalna stanowiska pracuje na 10.80.0.0/24. Taki układ jest możliwy — serwer wpina się w port WAN rutera, a interfejs LAN rutera nie bierze udziału w testach — ale różnica jednej cyfry w środku adresu to też typowy błąd odczytu z PDF-a. Sprawdź tę wartość w oryginale, zanim ją wpiszesz. Potwierdź też bramę WAN 90.90.0.2: liczbowo jest poprawna (leży w tej samej /29 co ruter i serwer), ale nie stoi pod nią żadne urządzenie na stanowisku i nie będzie się pingować.

Pokaż rozwiązanieRozpisanie podsieci /29 i /24 krok po kroku
Podsieć 90.90.0.0/29 — segment serwer–ruter
maska /29        11111111.11111111.11111111.11111000
               255      .255      .255      .248
liczba adresow   2^3 = 8, hostow uzytecznych 8 - 2 = 6
krok podsieci    256 - 248 = 8  ->  bloki .0, .8, .16, .24, ...

adres sieci      90.90.0.0
pierwszy host    90.90.0.1     <- interfejs WAN rutera
               90.90.0.2     <- brama domyslna rutera (wg arkusza)
               90.90.0.3     <- interfejs serwera od strony rutera
ostatni host     90.90.0.6
rozgloszeniowy   90.90.0.7
Podsieć 10.80.0.0/24 — segment lokalny
maska /24        255.255.255.0
adres sieci      10.80.0.0
pierwszy host    10.80.0.1
               10.80.0.2     <- serwer od strony przelacznika,
                                jednoczesnie brama i DNS dla stacji
               10.80.0.3     <- przelacznik (adres zarzadzajacy)
zakres DHCP      10.80.0.10 ... 10.80.0.30   (21 adresow)
ostatni host     10.80.0.254
rozgloszeniowy   10.80.0.255   <- to wpisujesz w opcji broadcast-address

„Adres rozgłoszeniowy: zgodny z adresacją" — arkusz nie podaje go wprost, bo sprawdza, czy umiesz go wyliczyć. Dla 10.80.0.0/24 to 10.80.0.255. Wpisanie 255.255.255.255 albo pominięcie opcji to strata punktu.

Dlaczego bramą dla stacji jest serwer: serwer stoi na styku dwóch podsieci — jednym interfejsem w 10.80.0.0/24, drugim w 90.90.0.0/29. To on jest rutrem dla sieci lokalnej, ruter sprzętowy jest dopiero za nim. Dlatego w DHCP w opcji routers wpisujesz 10.80.0.2, a nie adres rutera.

5

Wymiana pamięci RAM

Czego wymaga arkusz
  • Zdemontować pamięć RAM zainstalowaną na płycie głównej stacji roboczej.
  • Zamontować zapasową pamięć RAM z wyposażenia stanowiska.
  • Po zamontowaniu zgłosić gotowość do oceny przez podniesienie ręki i poczekać na zgodę.
  • Dopiero po zgodzie dokończyć montaż i uruchomić system Windows.

To jedyny etap, którego nie da się poprawić po fakcie — ocena obserwacyjna dzieje się raz. Przećwicz kolejność czynności na sucho.

Pokaż rozwiązanieProcedura montażu, narzędzia i zasady ESD
Kolejność czynności
  1. Zamknij system poprawnie, odłącz kabel zasilający od zasilacza, a jeśli zasilacz ma wyłącznik — przestaw go w pozycję 0.
  2. Przytrzymaj przycisk zasilania kilka sekund przy odłączonym kablu — rozładujesz kondensatory na płycie.
  3. Zdejmij pokrywę obudowy, wkręty odłóż w jedno miejsce.
  4. Wyrównaj potencjały: załóż opaskę antystatyczną, a przy jej braku dotknij niepomalowanego metalu obudowy i utrzymuj kontakt.
  5. Odchyl obie zatrzaski gniazda DIMM — moduł sam się uniesie.
  6. Wyjmij pamięć trzymając za krawędzie boczne, nigdy za złocone styki ani układy. Odłóż na matę antystatyczną lub do opakowania po zapasowej kości.
  7. W zapasowym module sprawdź wycięcie kodujące na dolnej krawędzi — musi trafić na wypust gniazda. DDR3, DDR4 i DDR5 mają je w różnych miejscach i mechanicznie nie wejdą w obce gniazdo.
  8. Wsuń moduł pionowo i dociśnij równomiernie oba końce, aż zatrzaski same wskoczą i klikną. Zatrzask niezamknięty do końca to niewykryta pamięć po starcie.
  9. Podnieś rękę i zgłoś gotowość. Obudowy jeszcze nie zamykasz.
  10. Po zgodzie: zamknij pokrywę, przykręć, podłącz zasilanie, uruchom Windows.
Narzędzia

Wkrętak krzyżakowy PH2, opaska antystatyczna z krokodylkiem do obudowy, mata lub antystatyczne opakowanie modułu, pojemnik na wkręty. Porządek na stanowisku jest częścią oceny przebiegu.

Zasady ESD
  • Ładunek na ciele człowieka sięga kilku kilowoltów, a do uszkodzenia struktury układu pamięci wystarcza kilkadziesiąt wolt. Uszkodzenie bywa utajone — moduł działa, ale zaczyna sypać błędami po tygodniach.
  • Nie pracuj przy podłączonym kablu zasilającym „bo komputer i tak wyłączony" — zasilacz ATX trzyma na płycie napięcie czuwania 5 V.
  • Nie kładź modułu na dywanie, na spodniach ani stykami na blacie.

Gdzie się traci punkty: zamknięcie obudowy przed zgłoszeniem gotowości (egzaminator nie widzi zamontowanej pamięci), chwytanie modułu za styki, podważanie kości wkrętakiem zamiast odchylenia zatrzasków, dociśnięcie tylko jednego końca. Jeśli po starcie system pokazuje mniej pamięci, niż powinien — moduł nie siedzi do końca albo trafił do gniazda z innego kanału.

6

Diagnostyka i tabela 2

Czego wymaga arkusz
  • Zidentyfikować narzędziami systemu Windows: nazwę i typ systemu, nazwę i oznaczenie procesora, taktowanie, producenta karty graficznej, stan wirtualizacji, rozmiar RAM oraz rodzaj i pojemność dysku twardego.
  • Każdą identyfikację udokumentować zrzutem ekranu. Zrzuty zapisać w folderze Wymagania na nośniku USB Egzamin-x, gdzie x to numer stanowiska.
  • Dane wpisać do tabeli 2. W wierszu Wirtualizacja wpisać TAK albo NIE, a przy braku możliwości odczytu — brak danych.
  • Porównać konfigurację z wymaganiami emulatora Androida z tabeli 1 i w wierszu Ocena zapisać wniosek uzasadniony odczytanymi parametrami.

Wypisz sam, którym narzędziem odczytasz każdy parametr — potem porównaj.

Pokaż rozwiązanieNarzędzia, polecenia i gotowe uzasadnienie oceny
Skąd wziąć każdy parametr
Parametr z tabeli 2Narzędzie i miejsce odczytu
System — nazwa i typUstawienia → System → Informacje albo winver. Typ (64-bitowy) w msinfo32, pole „Typ systemu".
Procesor — nazwa, oznaczenie, taktowaniemsinfo32 → Podsumowanie systemu, pole „Procesor" (nazwa z modelem i GHz) lub Menedżer zadań → Wydajność → Procesor.
Karta graficzna — producentdxdiag → zakładka Ekran, pole Producent. Alternatywnie Menedżer urządzeń.
Wirtualizacja — TAK / NIEMenedżer zadań → Wydajność → Procesor → Wirtualizacja: Włączona. Najpewniejsze miejsce.
Pamięć RAM — rozmiarMenedżer zadań → Wydajność → Pamięć. Uwaga: to musi być rozmiar po wymianie modułu.
Dysk — rodzaj (HDD/SSD)Menedżer zadań → Wydajność → Dysk (nagłówek pokazuje SSD lub HDD) albo Defragmentuj i optymalizuj dyski, kolumna „Typ nośnika".
Dysk — pojemnośćdiskmgmt.msc — pojemność całego dysku, nie samej partycji C.
Wersja z wiersza poleceń
systeminfo                              system, pamiec, model plyty
msinfo32                                pelne podsumowanie w oknie
dxdiag                                  karta graficzna i jej producent
wmic cpu get name, maxclockspeed        procesor i taktowanie
wmic diskdrive get model, size, mediatype

# PowerShell - dziala tam, gdzie wmic juz usunieto
Get-CimInstance Win32_Processor | Select-Object Name, MaxClockSpeed
Get-PhysicalDisk | Select-Object FriendlyName, MediaType, Size

Get-PhysicalDisk w kolumnie MediaType wprost pisze SSD albo HDD — najszybsza odpowiedź na wiersz „Dysk twardy: rodzaj".

Zrzuty ekranu — gdzie i jak
  1. Na nośniku Egzamin-x utwórz folder Wymagania — nazwa dokładnie taka.
  2. Rób zrzuty całego ekranu, nie kadrowane wycinki jednego pola.
  3. Nazywaj pliki opisowo: procesor.png, ram.png, dysk.png, wirtualizacja.png, karta_graficzna.png, system.png.
  4. Zapisuj na bieżąco i na koniec otwórz folder na USB, żeby sprawdzić, czy pliki tam są i się otwierają.
Wiersz Ocena — jak go napisać

Arkusz wymaga wniosku uzasadnionego odczytanymi parametrami. Samo „TAK, da się" nie wystarczy — trzeba je wymienić. Wzór zdania:

Korzystanie z programu jest mozliwe. Stacja pracuje pod Windows 11 (wymagane
Windows 10 lub nowszy), procesor Intel Core i5-10400 nalezy do rodziny
Core i3/5/7/9, karta graficzna Intel UHD 630 jest karta wbudowana,
wirtualizacja jest wlaczona, pamiec RAM 8 GB spelnia minimum 8 GB,
a dysk jest typu SSD. Wszystkie zalecane wymagania sa spelnione.

Gdy ktorys parametr nie pasuje, zaczynasz od niego:
"Korzystanie z programu nie jest mozliwe. Zainstalowana pamiec RAM wynosi
4 GB, a program wymaga 8 GB lub wiecej." - i dalej wymieniasz reszte
parametrow, ktore sa zgodne.

Gdzie się traci punkty: wpisanie parametrów odczytanych przed wymianą pamięci, pusty wiersz zamiast brak danych, ocena bez uzasadnienia, zrzuty zostawione na pulpicie zamiast na USB, folder nazwany „wymagania" albo „Wymagane". Jeśli wirtualizacja jest wyłączona, wpisujesz NIE i to jest poprawna odpowiedź — arkusz nie każe jej włączać.

7

Okablowanie T568B i połączenie urządzeń

Czego wymaga arkusz
  • Wykonać kabel połączeniowy prosty U/UTP, zakończony z dwóch stron wtykiem 8P8C, według sekwencji T568B.
  • Zastosować odpowiedni typ kabla — to osobne, punktowane wymaganie.
  • Zgłosić gotowość ręką i sprawdzić kabel testerem w obecności egzaminatora.
  • Połączyć urządzenia kablami ze stanowiska zgodnie ze schematem z arkusza.

Wypisz z pamięci osiem żył T568B w kolejności, zanim zajrzysz niżej.

Pokaż rozwiązanieSekwencja żył, dobór kabla, panel krosowy i gniazdo
Sekwencja T568B — żyła po żyle
pin   T568B                    T568A
1    bialo-pomaranczowy       bialo-zielony
2    pomaranczowy             zielony
3    bialo-zielony            bialo-pomaranczowy
4    niebieski                niebieski            (bez zmian)
5    bialo-niebieski          bialo-niebieski      (bez zmian)
6    zielony                  pomaranczowy
7    bialo-brazowy            bialo-brazowy        (bez zmian)
8    brazowy                  brazowy              (bez zmian)

Roznica A vs B: zamieniona para pomaranczowa z zielona.
Piny 4, 5, 7, 8 sa w obu normach identyczne.

Piny liczysz patrząc na wtyk od strony styków, zatrzaskiem w dół — wtedy pin 1 jest po lewej. To najczęstsze źródło odwróconej sekwencji: ktoś układa żyły dobrze, ale numeruje od złej strony.

Prosty czy krosowany, drut czy linka
  • Prosty: po obu stronach ta sama sekwencja — tu T568B na obu wtykach. Łączy urządzenia różnych typów. Krosowany: jedna strona A, druga B, do urządzeń tego samego typu. Arkusz żąda prostego, więc nie kombinuj.
  • Linka (stranded) — żyła spleciona z cienkich drucików, kabel miękki. To kabel połączeniowy i właśnie jego bierzesz, bo obie strony kończysz wtykami.
  • Drut (solid) — pojedyncza sztywna żyła, kabel instalacyjny do koryt, zakańczany w gnieździe i panelu w złączu szczelinowym IDC.
  • U/UTP to kabel nieekranowany: pierwsza litera U oznacza brak ekranu wspólnego, druga brak ekranu na parach. Nie bierz F/UTP ani S/FTP, jeśli leży obok. Wtyki też mają warianty do linki i do drutu — pomylony potrafi nie złapać kontaktu.
Zaciskanie krok po kroku
  1. Zdejmij 2–3 cm izolacji zewnętrznej, nie nacinając izolacji żył.
  2. Rozkręć pary, wyprostuj żyły i ułóż od razu w kolejności T568B.
  3. Przytnij wiązkę jednym cięciem prostopadle, zostawiając ok. 12–14 mm od krawędzi izolacji zewnętrznej.
  4. Wsuń do wtyku tak, by wszystkie osiem żył dotknęło czoła wtyku — sprawdź pod światło od przodu.
  5. Izolacja zewnętrzna musi wejść pod zaczep odciążający; rozplot poza wtykiem nie większy niż 13 mm.
  6. Zaciśnij jednym pełnym ruchem, do zatrzaśnięcia grzechotki. Powtórz na drugim końcu w tej samej sekwencji.
  7. Podnieś rękę i przetestuj kabel przy egzaminatorze — diody 1…8 mają zapalać się po kolei i równolegle po obu stronach.
Panel krosowy i gniazdo naścienne

Ta sesja żąda tylko patchcordu, ale inne arkusze INF.02 dokładają zakończenie kabla w module Keystone i w panelu. Procedura jest wspólna:

  • Zdejmij ok. 3 cm izolacji z kabla drutowego, nie rozplatając par bardziej niż to konieczne.
  • Ułóż żyły według kolorowej naklejki na module — panele i keystone mają dwa rzędy oznaczeń, A i B. Wybierasz B, skoro cała instalacja jest w T568B. Mieszanie A i B na dwóch końcach daje kabel krosowany przez przypadek.
  • Wbij żyły narzędziem uderzeniowym (nóż LSA / punch down) ostrzem odcinającym na zewnątrz modułu — jednym ruchem wciska żyłę w złącze IDC i obcina nadmiar.
  • Rozplot przy złączu nie większy niż 13 mm, inaczej psuje się parametr NEXT przy pomiarze.
  • Zatrzaśnij moduł w gnieździe lub panelu, opisz port, zepnij kabel opaską. Tor wygląda tak: gniazdo naścienne → kabel drutowy → panel krosowy → patchcord → przełącznik.
Połączenie fizyczne wg schematu
RUTER (port WAN, 90.90.0.1/29)
 |  kabel prosty
SERWER LINUX  interfejs 1: 90.90.0.3/29   <- strona rutera
            interfejs 2: 10.80.0.2/24   <- strona przelacznika
 |  kabel prosty
PRZELACZNIK (10.80.0.3/24)
 |  kabel prosty (ten wykonany przez Ciebie)
STACJA ROBOCZA WINDOWS   polaczenie LAN_S, adres z DHCP 10.80.0.10-30

Po wpięciu kabli sprawdź diody link na każdym porcie. Zgaszona dioda to źle zaciśnięty kabel albo martwy port — lepiej wiedzieć teraz niż przy teście komunikacji na 120. minucie.

Gdzie się traci punkty: odwrócona sekwencja na drugim wtyku (kabel wychodzi krosowany), za długi rozplot, izolacja niewsunięta pod zaczep, użycie drutu zamiast linki oraz test kabla wykonany samodzielnie przed zgłoszeniem gotowości.

8

Ruter i przełącznik

Czego wymaga arkusz
  • Ruter: WAN 90.90.0.1/29, brama 90.90.0.2, DNS 208.67.222.222 oraz 208.67.220.220 (drugi jeśli wymagany), LAN 10.90.0.1/24, serwer DHCP wyłączony.
  • Przełącznik: adres IP 10.80.0.3/24, brama domyślna 10.80.0.2.
  • Oba urządzenia startują z ustawień fabrycznych. Dokumentacja jest na nośniku DOKUMENTACJA/PROGRAMY. Jeśli urządzenie wymusza zmianę hasła — ustaw je zgodnie z jego wymogami.
  • Po każdej z tych konfiguracji osobno zgłoś gotowość ręką.

Zastanów się najpierw, jakim adresem wejdziesz do rutera z ustawień fabrycznych i co musisz zrobić z kartą sieciową komputera.

Pokaż rozwiązanieKolejność klikania w panelu rutera i przełącznika
Jak wejść do panelu
  1. Znajdź w dokumentacji fabryczny adres, login i hasło — typowo 192.168.0.1 lub 192.168.1.1, admin/admin.
  2. Wepnij komputer w port LAN urządzenia (nigdy w WAN) i ustaw na karcie adres z podsieci fabrycznej, np. 192.168.0.50/24.
  3. Wejdź przeglądarką na adres urządzenia. Jeśli wymusi zmianę hasła — ustaw dowolne spełniające wymogi i zapisz je na brudno, bo będziesz wracał.
Ruter — kolejność ustawień
  1. Sieć → WAN. Typ połączenia zmień z dynamicznego na Statyczny IP. Adres 90.90.0.1, maska 255.255.255.248 (to jest /29), brama 90.90.0.2.
  2. W tym samym oknie DNS: podstawowy 208.67.222.222, zapasowy 208.67.220.220. Gdy formularz ma jedno pole, wpisujesz pierwszy — arkusz mówi „drugi, jeśli jest wymagany".
  3. Sieć → LAN. Adres 10.90.0.1, maska 255.255.255.0. Po zatwierdzeniu ruter zmieni adres panelu i zerwie połączenie — przestaw adres karty na 10.90.0.x i wejdź ponownie.
  4. DHCP → Ustawienia DHCP → Wyłącz, zapisz. Jawne wymaganie arkusza i osobno sprawdzany punkt.
  5. Restart urządzenia, jeśli panel go wymaga, zrób przed zgłoszeniem ręki. Zostaw na ekranie widoczną konfigurację WAN.

Kolejność ma znaczenie: najpierw WAN, potem LAN, na końcu DHCP. Jeśli zaczniesz od LAN, wylecisz z panelu, zanim ustawisz WAN, i całą zabawę z przestawianiem adresu karty odbędziesz dwa razy.

Przełącznik — kolejność ustawień
  1. Wejdź do panelu adresem fabrycznym z dokumentacji.
  2. Odszukaj System → System IP / IP Setting (bywa też interfejs VLAN 1).
  3. Przestaw tryb z DHCP na Static: adres 10.80.0.3, maska 255.255.255.0, brama 10.80.0.2.
  4. Zapisz i wykonaj Save Config, żeby ustawienia przetrwały restart. Przestaw kartę komputera na 10.80.0.x, sprawdź panel pod nowym adresem i zgłoś gotowość ręką.
Wersja konsolowa, jeśli przełącznik ma CLI
enable
configure terminal
interface vlan 1
ip address 10.80.0.3 255.255.255.0
no shutdown
exit
ip default-gateway 10.80.0.2
end
write memory

Na przełączniku warstwy drugiej brama to ip default-gateway, a nie trasa domyślna — adres służy wyłącznie do zarządzania samym urządzeniem, przełącznik nie rutuje ruchu użytkowników.

Gdzie się traci punkty: maska 255.255.255.0 zamiast 255.255.255.248 przy /29, pozostawienie WAN w trybie dynamicznym mimo wpisanych adresów, niezapisanie konfiguracji przełącznika do pamięci trwałej, zapomniane wyłączenie DHCP na ruterze oraz poprawna konfiguracja bez zgłoszenia gotowości ręką.

9

Serwer Linux: interfejsy i DHCP

Czego wymaga arkusz
  • Interfejs do rutera: 90.90.0.3/29, brama 90.90.0.1, DNS brak.
  • Interfejs do przełącznika: 10.80.0.2/24, brama brak, DNS 10.80.0.2.
  • Skonfigurować i uruchomić usługę DHCP: nasłuch na interfejsie od strony przełącznika, serwer autorytatywny, podsieć 10.80.0.0/24, zakres 10.80.0.10 ÷ 10.80.0.30, DNS 10.80.0.2, domena egzamin.edu, brama 10.80.0.2, adres rozgłoszeniowy zgodny z adresacją, dzierżawa domyślna 1 godzina, maksymalna 3 godziny.
  • W katalogu domowym użytkownika administrator utworzyć katalog skrypty_admina, a w nim skrypt konta.sh.
  • Nadać prawa do konta.sh notacją liczbową: odczyt, zapis i wykonanie dla właściciela oraz jedynie uruchomienie dla grupy. Pełne polecenie zapisać w tabeli 3.

Wylicz sam wartość ósemkową dla chmod. Podpowiedź: uprawnienia dla „innych" arkusz przemilcza.

Pokaż rozwiązanieKonfiguracja interfejsów, dhcpd.conf i wyliczenie chmod
Krok 1 — ustal nazwy interfejsów
ip a                      lista interfejsow i adresow
ip link show              stan UP/DOWN oraz NO-CARRIER
sudo ethtool ens33        pole "Link detected: yes"

Nazwy typu ens33, ens34, enp0s3 zależą od maszyny. Najprościej: wypnij jeden kabel i sprawdź, który interfejs przeszedł w NO-CARRIER. Niżej ens33 to strona rutera, ens34 strona przełącznika — podmień na swoje.

Krok 2 — adresy od ręki, do sprawdzenia
sudo ip addr add 90.90.0.3/29 dev ens33
sudo ip link set ens33 up
sudo ip route add default via 90.90.0.1

sudo ip addr add 10.80.0.2/24 dev ens34
sudo ip link set ens34 up

ip a show ens33
ip route

Ta wersja działa natychmiast, ale znika po restarcie — dopisz konfigurację trwałą.

Krok 3 — konfiguracja trwała
Debian, plik /etc/network/interfaces:
auto ens33
iface ens33 inet static
  address 90.90.0.3
  netmask 255.255.255.248
  gateway 90.90.0.1

auto ens34
iface ens34 inet static
  address 10.80.0.2
  netmask 255.255.255.0
  dns-nameservers 10.80.0.2

Zastosowanie: sudo systemctl restart networking. Na Ubuntu z netplanem te same wartości wpisujesz w pliku YAML w /etc/netplan i wywołujesz sudo netplan apply. Serwer ma mieć tylko jedną bramę domyślną — od strony rutera. Brama na ens34 to błąd wprost sprzeczny z arkuszem.

Krok 4 — usługa DHCP
Interfejs nasłuchu, /etc/default/isc-dhcp-server:
INTERFACESv4="ens34"
INTERFACESv6=""
Konfiguracja, /etc/dhcp/dhcpd.conf:
# serwer autorytatywny - jedyne zrodlo adresow w tej podsieci
authoritative;

# czasy dzierzawy w sekundach: 1 godzina i 3 godziny
default-lease-time 3600;
max-lease-time 10800;

option domain-name "egzamin.edu";
option domain-name-servers 10.80.0.2;

subnet 10.80.0.0 netmask 255.255.255.0 {
  range 10.80.0.10 10.80.0.30;
  option routers 10.80.0.2;
  option broadcast-address 10.80.0.255;
  option subnet-mask 255.255.255.0;
}
Uruchomienie i weryfikacja:
sudo dhcpd -t -cf /etc/dhcp/dhcpd.conf      test skladni przed startem
sudo systemctl restart isc-dhcp-server
sudo systemctl enable isc-dhcp-server
sudo systemctl status isc-dhcp-server       ma byc active (running)
sudo journalctl -u isc-dhcp-server -n 30    log, gdy usluga nie wstaje
cat /var/lib/dhcp/dhcpd.leases              wydane dzierzawy
Krok 5 — katalog, plik i prawa
cd /home/administrator
mkdir skrypty_admina
cd skrypty_admina
nano konta.sh

sudo chmod 710 /home/administrator/skrypty_admina/konta.sh
ls -l konta.sh                     kontrola: -rwx--x---
Skąd się bierze 710
KtoZapis arkuszar=4, w=2, x=1Cyfra
właścicielodczyt, zapis i wykonanie4 + 2 + 17
grupajedynie uruchomienie0 + 0 + 11
pozostaliarkusz nic nie wymienia = brak praw0 + 0 + 00

Wynik: chmod 710, symbolicznie -rwx--x---. Do tabeli 3 wpisujesz pełną formę użytego polecenia, ze ścieżką: chmod 710 /home/administrator/skrypty_admina/konta.sh

Gdzie się traci punkty: chmod 711 albo 750 „dla pewności" — arkusz precyzuje uprawnienia i każde dodatkowe jest błędem. Dalej: notacja symboliczna (chmod u=rwx,g=x) mimo żądania notacji liczbowej, brak wpisu w tabeli 3, pomylona nazwa katalogu (skrypty_admina, nie skrypty-admina) oraz zostawienie usługi DHCP zatrzymanej po edycji pliku konfiguracyjnego.

10

Skrypt powłoki konta.sh

To serce tej sesji i jednocześnie rezultat, w którym najwięcej osób ma zero. Nie da się go zrobić „mniej więcej" — skrypt albo tworzy pięć kont z katalogami, albo nie tworzy żadnego.

Czego wymaga arkusz
  • Skrypt konta.sh wywoływany z dwoma parametrami: pierwszy to nazwa bazowa użytkownika, drugi to nazwa bazowa katalogu domowego.
  • Tworzy 5 kont wraz z katalogami domowymi, przy użyciu pętli.
  • Do nazwy bazowej dokładany jest kolejny numer: dla parametru uczen powstają konta uczen1, uczen2, …, uczen5.
  • Analogicznie katalogi: dla parametru 3TI konto uczen1 dostaje /home/3TI1, uczen2 katalog /home/3TI2, …, uczen5 katalog /home/3TI5.
  • Uruchomić skrypt z parametrami uczen oraz 3TI, a pełną formę polecenia wpisać do tabeli 3.

Napisz ten skrypt sam — ma cztery linijki treści. Potem sprawdź, czy pamiętałeś o kontroli liczby argumentów.

Pokaż rozwiązanieKompletny skrypt konta.sh z omówieniem linijka po linijce
Wersja pełna — ta, którą warto oddać
#!/bin/bash
# konta.sh - tworzy 5 kont uzytkownikow wraz z katalogami domowymi
# wywolanie: ./konta.sh nazwa_bazowa_uzytkownika nazwa_bazowa_katalogu

# sprawdzenie liczby przekazanych parametrow
if [ $# -ne 2 ]
then
  echo "Blad: skrypt wymaga dwoch parametrow."
  echo "Uzycie: $0 nazwa_bazowa_uzytkownika nazwa_bazowa_katalogu"
  exit 1
fi

uzytkownik=$1
katalog=$2

for i in 1 2 3 4 5
do
  useradd -m -d /home/$katalog$i $uzytkownik$i
  echo "Utworzono konto $uzytkownik$i z katalogiem /home/$katalog$i"
done

exit 0
Wersja minimalna — jeśli goni czas
#!/bin/bash
for i in 1 2 3 4 5
do
  useradd -m -d /home/$2$i $1$i
done

Ta wersja spełnia wszystkie wymagania arkusza: dwa parametry, pętla, numerowanie, katalogi domowe. Kontrola argumentów to dobra praktyka, ale jeśli zostało ci osiem minut — napisz najpierw te pięć linijek i uruchom, a resztę dopisz potem.

Rozbiór linijka po linijce
ElementCo robi i po co jest
#!/bin/bashShebang — mówi systemowi, czym uruchomić plik. Musi być w pierwszej linii, bez spacji.
$1, $2Parametry pozycyjne — pierwszy i drugi argument podany po nazwie skryptu. Numeracja od jedynki, bo pod zerem siedzi nazwa samego skryptu.
$#Liczba argumentów. Warunek -ne 2 znaczy „różne od 2". Bez tej kontroli skrypt uruchomiony bez parametrów utworzy konta o nazwach 1…5 i katalogi /home/1 … /home/5, czyli śmieci w systemie.
exit 1Zakończenie z kodem błędu; 0 oznacza sukces, każdy inny błąd.
for i in 1 2 3 4 5Pętla — arkusz wprost jej żąda, więc pięć powtórzonych linijek useradd nie zaliczy wymagania mimo identycznego efektu.
$uzytkownik$iSklejanie nazw. Powłoka podstawia obie zmienne bez separatora, więc z „uczen" i „1" powstaje uczen1. Tak samo /home/ plus 3TI plus numer.
useradd -m -d-d wskazuje ścieżkę katalogu domowego, -m każe go fizycznie utworzyć. Samo -d zapisze ścieżkę w /etc/passwd, ale katalogu nie będzie — a arkusz żąda kont wraz z katalogami.
useradd, nie adduseruseradd jest nieinteraktywne, idealne do skryptu. adduser zadaje pytania i w pętli się zatnie.
Warianty pętli — wszystkie poprawne
for i in 1 2 3 4 5          lista wartosci, najczytelniejsza
for i in $(seq 1 5)         przez polecenie seq
for ((i=1; i<=5; i++))      petla arytmetyczna w stylu C

i=1                         petla while z licznikiem
while [ $i -le 5 ]
do
  useradd -m -d /home/$2$i $1$i
  i=$((i+1))
done
Nadanie praw, uruchomienie i weryfikacja
cd /home/administrator/skrypty_admina

sudo chmod 710 /home/administrator/skrypty_admina/konta.sh   <- do tabeli 3
sudo ./konta.sh uczen 3TI                                    <- do tabeli 3

tail -5 /etc/passwd         czy konta powstaly
ls -l /home                 czy katalogi 3TI1...3TI5 istnieja
id uczen3

# oczekiwany efekt
uczen1 -> /home/3TI1    uczen2 -> /home/3TI2    uczen3 -> /home/3TI3
uczen4 -> /home/3TI4    uczen5 -> /home/3TI5

W tabeli 3 arkusz prosi o pełną formę polecenia uruchamiającego skrypt z parametrami uczen oraz 3TI. Bezpieczny zapis to sudo ./konta.sh uczen 3TI — tworzenie kont wymaga uprawnień administratora; pracując jako root wystarczy ./konta.sh uczen 3TI. Kropka i ukośnik są konieczne: bez nich powłoka szuka pliku w katalogach ze zmiennej PATH, a bieżącego katalogu tam nie ma.

Gdzie się traci punkty: skrypt bez pętli, pominięty przełącznik -m (katalogi nie powstają), wpisanie na sztywno „uczen" i „3TI" w treści skryptu zamiast użycia parametrów, uruchomienie bez sudo oraz napisanie skryptu i nieuruchomienie go — rezultat nazywa się „utworzony i wykonany skrypt powłoki", więc samo utworzenie to połowa.

Pokaż rozwiązanieTypowe błędy w skryptach bash i jak je rozpoznać

Bash wywraca się na drobiazgach składniowych, które w innych językach są nieszkodliwe. Poniżej te, które na egzaminie zabierają najwięcej czasu — razem z komunikatem, po którym je poznasz.

ZLE:    uzytkownik = $1
DOBRZE: uzytkownik=$1
 Spacje wokol znaku rownosci sa zabronione.
 Komunikat: uzytkownik: command not found

ZLE:    if [$# -ne 2]
DOBRZE: if [ $# -ne 2 ]
 Nawias kwadratowy to polecenie test, musi byc otoczony spacjami.
 Komunikat: [1: command not found

ZLE:    if [ $1 == 2 ]        do porownania liczb
DOBRZE: if [ $1 -eq 2 ]
 Dla liczb: -eq -ne -lt -le -gt -ge. Dla tekstu: = oraz !=

ZLE:    for i in 1 2 3 4 5 do ... done
DOBRZE: slowo "do" w nowej linii albo poprzedzone srednikiem
 Komunikat: syntax error near unexpected token done

ZLE:    i = i + 1
DOBRZE: i=$((i+1))
 Bash sam z siebie nie liczy - arytmetyka w podwojnych nawiasach.

ZLE:    useradd -d /home/$2 $i $1 $i
DOBRZE: useradd -d /home/$2$i $1$i
 Spacja rozbija argument na dwa i nazwa konta wychodzi bledna.

ZLE:    plik zapisany w Windows i skopiowany na Linuksa
DOBRZE: dos2unix konta.sh
 Znaki CRLF daja komunikat: bad interpreter: /bin/bash^M

ZLE:    konta.sh uczen 3TI          albo ./konta.sh bez prawa x
DOBRZE: ./konta.sh uczen 3TI        po chmod 710
 Komunikaty: command not found oraz Permission denied
Jak debugować skrypt na egzaminie
bash -n konta.sh                sprawdza sama skladnie, nic nie wykonuje
bash -x konta.sh uczen 3TI      pokazuje kazda linie przed wykonaniem
echo $1 $2 $#                   wstaw na poczatku, gdy parametry nie dochodza

bash -x to najszybsza droga do błędu w sklejaniu nazw — widać, z jakimi argumentami wywołuje się useradd w każdym obrocie pętli. Jeśli pojawi się „/home/3TI 1" ze spacją, masz literówkę w konkatenacji.

Przy powtórnym uruchomieniu: jeśli pierwsze wywołanie udało się częściowo, drugie zgłosi „user uczen1 already exists" i stanie na tym koncie. Usuń konta poleceniem sudo userdel -r uczen1 (przełącznik -r kasuje też katalog domowy) i uruchom skrypt od nowa, żeby egzaminator zobaczył czysty, kompletny wynik.

11

Stacja robocza z systemem Windows

Czego wymaga arkusz
  • Interfejs podłączony do przełącznika: nazwa połączenia LAN_S, adres IP i pozostałe parametry uzyskiwane automatycznie.
  • Włączyć funkcję Podsystem Windows dla systemu Linux.
  • Utworzyć konto użytkownika standardowego o nazwie asystent.
  • Dla użytkownika asystent ustawić ograniczenie miejsca na dysku do 8 GB, poziom ostrzeżeń na 7 GB.
  • Zablokować użytkownikom możliwość dodawania lub zmieniania obrazu tła pulpitu.
  • Włączyć wskaźnik kursora tekstu i zmienić jego kolor na zielony.

Sześć niezależnych drobiazgów. Idź listą od góry i odhaczaj ołówkiem — najczęstsza strata na tym etapie to przeoczony podpunkt.

Pokaż rozwiązanieSześć ustawień: ścieżki w GUI i odpowiedniki w konsoli
1. Połączenie LAN_S z adresem automatycznym

ncpa.cpl → kliknij kartę przewodową, naciśnij F2 i wpisz LAN_S (wielkość liter i podkreślnik dokładnie jak w arkuszu) → Właściwości → Protokół internetowy w wersji 4 → Uzyskaj adres IP automatycznie i Uzyskaj adres serwera DNS automatycznie.

netsh interface set interface name="Ethernet" newname="LAN_S"
netsh interface ip set address name="LAN_S" source=dhcp
netsh interface ip set dns name="LAN_S" source=dhcp

ipconfig /release
ipconfig /renew
ipconfig /all      sprawdz adres, brame, DNS i domene egzamin.edu

Stacja powinna dostać adres z przedziału 10.80.0.10 – 10.80.0.30, bramę i DNS 10.80.0.2 oraz sufiks egzamin.edu. Adres 169.254.x.x oznacza, że serwer DHCP nie odpowiada — wróć do konfiguracji usługi i sprawdź interfejs nasłuchu.

2. Podsystem Windows dla systemu Linux

optionalfeatures (Włącz lub wyłącz funkcje systemu Windows) → zaznacz Podsystem Windows dla systemu Linux → OK. Prośbę o restart możesz odłożyć, ale zaznaczone pole musi zostać.

Enable-WindowsOptionalFeature -Online -FeatureName Microsoft-Windows-Subsystem-Linux -NoRestart

dism /online /enable-feature /featurename:Microsoft-Windows-Subsystem-Linux /norestart
3. Konto standardowe asystent

Ustawienia → Konta → Inni użytkownicy → Dodaj konto → „Nie mam informacji logowania tej osoby" → „Dodaj użytkownika bez konta Microsoft" → nazwa asystent. Nowe konto jest domyślnie standardowe — nie zmieniaj go na administratora. Alternatywnie lusrmgr.msc.

net user asystent Haslo123! /add
net localgroup Uzytkownicy asystent /add     (w wersji EN: Users)
net user asystent                            kontrola czlonkostwa grup
4. Przydział dysku 8 GB, ostrzeżenie 7 GB
  1. Ten komputer → prawy przycisk na dysku C → Właściwości → zakładka Przydział → Pokaż ustawienia przydziału.
  2. Zaznacz Włącz zarządzanie przydziałami.
  3. Wpisy przydziału → Przydział → Nowy wpis przydziału → wybierz użytkownika asystent.
  4. Ustaw Ogranicz miejsce na dysku do 8 GB i Ustaw poziom ostrzeżeń na 7 GB. W obu polach przestaw jednostkę z KB na GB — to najczęstsza pomyłka w tym punkcie.

Przydziały działają wyłącznie na woluminach NTFS. Brak zakładki Przydział zwykle oznacza, że klikasz właściwości folderu, a nie dysku.

5. Blokada zmiany tła pulpitu
gpedit.msc

Konfiguracja uzytkownika
Szablony administracyjne
  Panel sterowania
    Personalizacja
      "Uniemozliw zmienianie tla pulpitu"   ->  Wlaczone

wersja EN: User Configuration > Administrative Templates >
Control Panel > Personalization > Prevent changing desktop background

po zmianie zasady:  gpupdate /force

Zasada dotyczy użytkowników, więc szukasz jej w gałęzi Konfiguracja użytkownika, nie komputera. W edycjach Home nie ma gpedit — to samo robi wpis NoChangingWallPaper o wartości 1 w kluczu zasad ActiveDesktop dla bieżącego użytkownika.

6. Zielony wskaźnik kursora tekstu

Ustawienia → Ułatwienia dostępuWskaźnik kursora tekstu → włącz przełącznik → wybierz zielony z zalecanych kolorów albo przez opcję koloru niestandardowego. Nie pomyl tego z „Wskaźnikiem myszy i dotykiem", który leży tuż obok i zmienia kolor kursora myszy.

Gdzie się traci punkty: nazwa połączenia wpisana jako LAN-S albo lan_s, adres statyczny mimo wymogu automatycznego, konto asystent założone jako administrator, przydział wpisany w megabajtach, blokada tła ustawiona w Konfiguracji komputera zamiast użytkownika oraz zmiana koloru kursora myszy zamiast wskaźnika kursora tekstu.

12

Test komunikacji i zapora

Czego wymaga arkusz
  • Na serwerze, poleceniami systemowymi, wykonać test komunikacji ze stacją roboczą, przełącznikiem oraz interfejsem WAN rutera.
  • Wyświetlić adres IP interfejsu przewodowego stacji roboczej.
  • W razie potrzeby zmienić na stacji ustawienia zapory sieciowej.
  • Zgłosić gotowość ręką — sprawdzenie powtarzasz przy egzaminatorze, a na ekranie stacji ma być widoczny automatycznie nadany adres IP.

Zastanów się najpierw, dlaczego świeżo zainstalowany Windows nie odpowiada na ping z innego komputera.

Pokaż rozwiązaniePolecenia testowe i reguła ICMP w zaporze
Na stacji — odczyt adresu, na serwerze — testy
# stacja robocza (Windows)
ipconfig             adres IPv4, maska, brama
ipconfig /all        dodatkowo serwer DHCP, DNS i sufiks egzamin.edu

# serwer (Linux)
ping -c 4 10.80.0.25      stacja robocza - adres odczytany z ipconfig
ping -c 4 10.80.0.3       przelacznik
ping -c 4 90.90.0.1       interfejs WAN rutera

# gdy cos nie odpowiada
ip a                      czy interfejsy maja wlasciwe adresy
ip route                  czy jest jedna brama domyslna 90.90.0.1
arp -n                    czy sasiad odpowiada w warstwie 2
traceroute 90.90.0.1      gdzie urywa sie droga

Okno z ipconfig zostaw otwarte — arkusz żąda, żeby przy sprawdzeniu z egzaminatorem był widoczny automatycznie nadany adres. Przełącznik i stacja są w tej samej podsieci co interfejs 10.80.0.2 serwera, więc muszą odpowiadać bez rutingu; ruter 90.90.0.1 odpowiada przez drugi interfejs. Adresu 90.90.0.2 nie pinguj — pod tą bramą nic na stanowisku nie stoi.

Zapora Windows — dlaczego stacja nie odpowiada

Zapora domyślnie blokuje przychodzące żądania echo ICMP. Efekt: serwer pinguje przełącznik i ruter bez problemu, a przy stacji dostaje same przekroczenia limitu czasu. To nie jest błąd sieci — nie szukaj problemu w kablu.

W GUI: wf.msc → Reguły przychodzące → znajdź „Udostępnianie plików i drukarek (żądanie echa — ruch przychodzący ICMPv4)" → prawy przycisk → Włącz regułę dla używanego profilu sieci.

netsh advfirewall firewall add rule name="ICMP Echo" protocol=icmpv4:8,any dir=in action=allow

Gdzie się traci punkty: całkowite wyłączenie zapory zamiast dodania reguły ICMP, testowanie z niewłaściwej maszyny (arkusz mówi „na serwerze"), zamknięcie okna ipconfig przed przyjściem egzaminatora i pingowanie starego adresu stacji sprzed odnowienia dzierżawy.

13

Checklista przed oddaniem

  • Zapasowa pamięć RAM zamontowana, montaż zgłoszony i oceniony przed zamknięciem obudowy.
  • Kabel prosty U/UTP zaciśnięty T568B po obu stronach i przetestowany w obecności egzaminatora.
  • Urządzenia połączone wg schematu, diody link świecą na każdym używanym porcie.
  • Tabela 2 wypełniona w komplecie, z wpisem TAK albo NIE w wierszu Wirtualizacja i uzasadnioną Oceną.
  • Zrzuty w folderze Wymagania na nośniku Egzamin-x, dają się otworzyć.
  • Ruter: WAN 90.90.0.1/29, brama 90.90.0.2, DNS 208.67.222.222 i 208.67.220.220, LAN wg arkusza, DHCP wyłączony. Zgłoszone ręką.
  • Przełącznik: 10.80.0.3/24, brama 10.80.0.2, konfiguracja zapisana trwale. Zgłoszone ręką.
  • Serwer: 90.90.0.3/29 z bramą 90.90.0.1 oraz 10.80.0.2/24 bez bramy, DNS 10.80.0.2.
  • Usługa DHCP active (running), zakres 10.80.0.10 ÷ 30, domena egzamin.edu, dzierżawy 3600 i 10800 s, broadcast 10.80.0.255.
  • Katalog /home/administrator/skrypty_admina zawiera konta.sh z prawami -rwx--x---.
  • Skrypt uruchomiony: istnieją konta uczen1…uczen5 i katalogi /home/3TI1…/home/3TI5.
  • Tabela 3 wypełniona oboma poleceniami: chmod ze ścieżką i uruchomienie skryptu z parametrami uczen oraz 3TI.
  • Stacja: połączenie LAN_S, adres z DHCP, WSL włączony, konto asystent standardowe, przydział 8 GB z ostrzeżeniem 7 GB, blokada tła pulpitu, zielony wskaźnik kursora tekstu.
  • Test komunikacji z serwera do stacji, przełącznika i WAN rutera — zgłoszony i powtórzony przy egzaminatorze, adres stacji widoczny na ekranie.
  • Arkusz zostaje na stanowisku. Nie wylogowujesz się i nie wyłączasz komputerów ani urządzeń sieciowych.
Przećwicz to na czas

Przeczytanie rozwiązania to nie to samo, co wykonanie go w 150 minut z zaciskarką w jednej ręce i terminalem w drugiej. Otwórz oryginalny arkusz, ustaw stoper i zrób zadanie od zera — dopiero wynik tej próby pokaże, gdzie naprawdę stoisz.