Podstawy sieci komputerowych

Dlaczego: Decyduje sposób przechowywania wiadomości: protokół synchronizujący trzyma je na serwerze i odwzorowuje strukturę folderów na każdym urządzeniu, a protokół pobierający domyślnie ściąga je na jeden komputer i kasuje z serwera. Uczniowie mylą oba numery, bo leżą blisko siebie w tabeli portów, i podmieniają je krzyżowo przy nazwach protokołów.

Dlaczego: Warstwy numeruje się od dołu, więc pierwsza jest fizyczna z bitem, druga łącza danych z ramką, trzecia sieciowa z pakietem, a czwarta transportowa z segmentem lub datagramem. Najczęstszy błąd to liczenie pięter od góry, przez co ramka i pakiet zamieniają się miejscami albo trafiają o jedną warstwę za wysoko.

Dlaczego: Czterowarstwowy model scala piętra OSI: najniższa warstwa łączy dwie warstwy OSI, warstwa internetowa odpowiada sieciowej, transportowa transportowej, a aplikacji skupia trzy najwyższe. Kuszące jest wskazanie samej fizycznej, bo mowa o kablu i sygnale, ale Ethernet operuje adresem MAC i ramkami, więc obejmuje też warstwę łącza danych.

Dlaczego: Przy transmisji czasu rzeczywistego retransmisja przychodzi za późno, żeby się przydać — brakująca porcja obrazu byłaby odtworzona już po momencie, w którym miała się pojawić. Protokół połączeniowy kusi hasłem niezawodności, ale jego trzystopniowe uzgodnienie, potwierdzenia i większy nagłówek dokładają narzut, a transmisji grupowej i tak nie obsługuje.

Dlaczego: Obie sekwencje różnią się wyłącznie zamianą pary zielonej z pomarańczową, natomiast para niebieska i brązowa stoją w obu tak samo. Pierwszy zestaw to poprawna kolejność drugiego standardu, dlatego bywa zaznaczany przez pomyłkę. Warto zapamiętać jeden szczegół: w 568B pin numer 1 jest biało-pomarańczowy, a reszta wynika z tej zamiany.

Dlaczego: Reguła opiera się na typie urządzeń: te same typy wymagają zamiany pary nadawczej z odbiorczą, czyli przeplotu pinów 1-3 oraz 2-6, a różne typy łączy się bez zamiany. Ostatni wariant jest wewnętrznie sprzeczny, bo identyczna sekwencja na obu końcach daje z definicji kabel prosty, a nie krosowany.

Dlaczego: O warstwie decyduje adres, który urządzenie potrafi odczytać: koncentrator nie czyta żadnego i tylko powiela sygnał na wszystkie porty, przełącznik czyta adres MAC i kieruje ramkę do jednego portu, a router czyta adres IP i wybiera trasę z tablicy routingu. Podniesienie koncentratora do warstwy drugiej to typowy błąd wynikający z mylenia go z przełącznikiem.

Dlaczego: Kluczowy jest zapis o pełnych 100 metrach. Kategoria o paśmie 100 MHz kończy się na 1 Gb/s, a kategoria o paśmie 250 MHz osiąga 10 Gb/s tylko na skróconym odcinku około 55 metrów, więc na całym segmencie nie wystarczy. Wyższa kategoria ekranowana też spełni wymóg, ale pytanie dotyczy rozwiązania minimalnego, a nie najlepszego.

Dlaczego: Objaw wskazuje jednoznacznie na zamianę nazwy na adres — skoro połączenie po adresie działa, warstwa sieciowa i sama usługa WWW są sprawne. Zwykłe zapytania o nazwę idą po protokole bezpołączeniowym, a wersja połączeniowa włącza się dopiero przy transferze strefy, dlatego wariant ograniczony do TCP jest nieprawdziwy. Usługa rozdająca adresy odpowiada za inną awarię, objawiającą się adresem z zakresu APIPA.

Dlaczego: Obie usługi zdalnej konsoli leżą obok siebie w tabeli portów, ale starsza przesyła login i hasło otwartym tekstem, więc jest przechwytywalna analizatorem ruchu. Sąsiednia para portów obsługuje przesył plików: kanał sterowania i kanał danych, a nie zdalny dostęp do wiersza poleceń, dlatego jej wskazanie jest częstą pomyłką przy uczeniu się listy na pamięć.